Want to make creations as awesome as this one?

Transcript

John Ronald Reuel Tolkien


J. R. R. Tolkien
1892-1973


J.R.R. Tolkien zmarł 2 września 1973 roku. Miłośnicy teorii spiskowych twierdzą, że Tolkien przewidział lub wręcz zaplanował rok swojej śmierci. Skąd te przypuszczenia? Odpowiedzi należy szukać w „Wierszu o Pierścieniu”, który ukazał się w 1954 roku.
Trzy Pierścienie dla królów elfów pod otwartym niebem,
Siedem dla władców krasnali w ich kamiennych pałacach,
Dziewięć dla śmiertelników, ludzi śmierci podległych,
Jeden dla Władcy Ciemności na czarnym tronie
W Krainie Mordor, gdzie zaległy cienie,
Jeden, by wszystkimi rządzić,
Jeden, by wszystkie odnaleźć,
Jeden, by wszystkie zgromadzić i w ciemności związać

W Krainie Mordor, gdzie zaległy cienie.

Pojawiające się w wierszu liczby (3791) przeczytane od tyłu wskazują datę śmierci Tolkiena.

Prekursor literatury fantasy

Oksfordzki profesor filologii angielskiej – stworzył kilka języków: z dokładną gramatyką, z historią, a nawet ze słownikami. Potem w wyobraźni Tolkiena pojawili się ci, którzy tymi językami mieli mówić, a także cały zamieszkiwany przez nich świat. Utworzona rzeczywistość z biegiem lat obrastała w opowieści, które z dokładnością badacza opisywały historię tego świata, jego mitologię, kulturę i geografię. Tak narodziła się Arda, tak odkryliśmy Valinor, a przede wszystkim: Śródziemie z jego różnorodnymi rasami, skomplikowanymi dziejami, z fascynującą opowieścią o Pierścieniu.

wysłuchaj

01

02

03

04

To nie trylogia, lecz powieściowa całość, której akcja dzieje się w mitologicznym świecie Śródziemia.

14 lat

Tyle zajęło Tolkienowi napisanie powieści „Władca Pierścieni”. Pisarz nigdy nie był specjalistą w szybkim pisaniu na maszynie. 1200 stron pierwowzoru napisał używając tylko dwóch palców.



Opowiada o wyprawie podjętej przez krasnoludów tworzących kompanię Thorina i towarzyszącego im hobbita nazwiskiem Bilbo Baggins do zajmowanej przez smoka Smauga Samotnej Góry w celu odzyskania zagarniętych skarbów i dawnej siedziby krasnoludów. Po drodze, w jaskini Golluma, Bilbo Baggins znajduje pierścień, który daje mu moc bycia niewidzialnym.

Silmarillion stanowi zbiór opowieści w większości traktujących o Dawnych Dniach, czyli o Pierwszej Erze Świata. Składają się nań:

Prawie sześć i pół tysiąca lat przed wydarzeniami opisanymi we „Władcy Pierścieni” Śródziemie leży w cieniu Czarnego Władcy. Najwięksi wojownicy wśród elfów i ludzi zginęli. Wszystko pogrąża się w ciemności i rozpaczy. Nowy, śmiertelnie niebezpieczny przywódca, Túrin, syn Húrina, razem z bandą banitów przeciwstawia się Czarnemu Władcy i zmaga się z nałożoną przez niego klątwą.

Silmarillion stanowi zbiór opowieści w większości traktujących o Dawnych Dniach, czyli o Pierwszej Erze Świata. Składają się nań:

Rzymski pierścień
Ten dwunastogramowy złoty pierścień był inspiracją dla J.R.R. Tolkiena podczas pisania książek "Hobbit" i "Władca Pierścieni". Pierścień należał do Rzymianina o imieniu Silvianus i został znaleziony przez rolnika w 1785 roku w południowej Anglii. Kilkadziesiąt lat później została odnaleziona tabliczka z informacjami o losie pierścienia. Zgodnie z nimi został on skradziony właścicielowi, który rzucił klątwę na złodzieja oraz całą jego rodzinę. Miała ona trwać do momentu aż pierścień nie zostanie zaniesiony do świątyni celtyckiego boga Nodensa. Tolkien poznał tą historię na dwa lata przed rozpoczęciem prac nad „Hobbitem”.


Inklingowie
Tolkien i Lewis byli założycielami nieformalnego klubu – stowarzyszenia intelektualistów związanych z Oksfordem. Jego członkowie spotykali się w pubach pod koniec lat 30., a podczas spotkań dyskutowali o poezji, filozofii i literaturze. Duża część towarzystwa zajmowała się literaturą, w związku z czym często podczas wspólnych posiedzeń Inklingowie czytali fragmenty swoich książek, a następnie poddawali je dyskusji.


Poczucie humoru

Jego specyficzne poczucie humoru było ogólnie znane. Potrafił nastraszyć sąsiada wybiegając z domu w hełmie i z toporem, krzycząc groźnie coś po nordycku lub zapłacić w sklepie za zakupy sztuczną szczęką.

Miłość

Swoją żonę Edith Bratt poznał mając 16 lat. Wspólnie spędzili całe swoje życie i pochowani zostali w jednym grobie w Oxfordzie. Na płycie umieszczone zostały dwa imiona: Beren i Luthien – kochanków, bohaterów z powieści „Silmarillion”.

Samochody

Tolkien nie lubił samochodów. Gdy już musiał korzystać ze środków transportu wybierał rower lub pociąg. Chcąc przedostać się na drugą stronę ulicy często wymuszał pierwszeństwo. Udało mu się oswoić tylko z jednym autem, modelem Morris Cowley. Tolkien nadał mu imię „Jo” i podobno, kiedy wsiadał za kierownicę i mknął z zawrotną prędkością ignorując wszelkie przepisy drogowe miał krzyczeć: „Szarżuj na nich, a się rozproszą”.

Czarodziej

Kiedy syn Tolkiena Michael uzupełniał wojskowe dokumenty w rubryce zawód ojca wpisał „czarodziej”.

Lęki

Pająki są stworzeniami, które często pojawiają się w powieściach Tolkiena. Przedstawiane są, jako nadnaturalnych rozmiarów monstra, żądne krwi i śmierci głównych bohaterów. W dzieciństwie pisarz przebywając w Afryce został ugryziony przez ptasznika. Od tamtej pory pająki wywoływały u Tolkiena paniczny lęk.

Spadek

Wiele z dzieł Tolkiena ukazało się dopiero po jego śmierci. Do tej pory są to książki: „Niedokończone opowieści”, „Dzieci Húrina”, „Silmarillion” czy „Upadek Gondolinu”. Jest to zasługa syna Tolkiena, Christophera, który po śmierci pisarza podjął się zadania edycji i publikacji jego notatek opisujących świat Śródziemia.

Ciekawostki z życia Tolkiena

25 marca, obchodzimy Światowy Dzień Czytania Tolkiena. Święto powstało w 2003 roku z inicjatyty angielskiego Towarzystwa Tolkienowskiego (The Tolkien Society). W tolkienowskim świecie data 25 marca to również święto, tego dnia obchodzono Upadek Saurona i zakończenie wojny o Pierścień.

Poliglota

Pisarz znał ponad 30 języków, m. in. staroislandzki, nordycki, hebrajski, esperanto, łacinę, grekę, lombardzki, średniowieczną i współczesną odmianę walijskiego. Uczył się także polskiego, który uważał za bardzo trudny. Warto także dodać, że sam był twórcą 14 języków, którymi posługiwały się postaci zamieszkujące Śródziemie

Tolkien najpierw wymyślił nevbosh, będący mieszaniną angielskiego, francuskiego i łaciny, potem był naffarin z hiszpańskimi naleciałościami, bo akurat miał hiszpańskiego opiekuna. Następnie zafascynował się językiem gockim, używanym w dawnej Europie. Ale to były żarty. Całkiem poważnie podszedł do zagadnienia w latach dwudziestych ubiegłego wieku, gdy zetknął się z fińskim, który wtedy był jeszcze mało znany. Zachwycony tym językiem, uczynił z niego fundamenty elfickiego języka quenya, kluczowego dla „Władcy Pierścieni”.

Pedantycznemu pisarzowi zależało na tym, by stworzone przez niego języki zachowywały się tak samo jak naturalne, czyli przenikały się w obrębie Śródziemia – krainy, którą opisuje – tym samym odzwierciedlając jej historię. Stąd związki widoczne między quenyą: językiem Elfów Wysokiego Rodu, który nazywał w listach elficką łaciną, a sindarińskim, którym posługiwały się Szare Elfy.

Tolkien stworzył też dwa rodzaje pisma: tengwar (litery) i cirth (runy), których pierwowzór pojawił się w północnej Europie w III wieku.
.

fantastyczna biblioteczka

Zapraszam, poczytaj!