Want to make creations as awesome as this one?

Transcript

a

Mówił o Nim świat.
Pozachrześcijańskie świadectwa
o
Jezusie Chrystusie

dalej

Przed Tobą droga odkrywania niechrześcijańskich źródeł o Jezusie Chrystusie. Ich wartość jest tym większa, że ich autorom nie zależało na tym by Imię Jezusa było głoszone. Wręcz przeciwnie. Stąd ich świadectwo jest tym bardziej cenne.

1

2

3

6

4

5

powrót

Pliniusz, pisarz i senator rzymski, sprawował w tym czasie funkcję gubernatora w Bitynii (region północnej Turcji nad Morzem Czarnym) i radził się w liście swojego przyjaciela – cesarza, jak ma postępować w stosunku do chrześcijan, których szeregi rosną w niepokojący sposób.

Pliniusz Młodszy (62–114 po Chr.) pisze List do cesarza Trajana (jesteśmy w latach 111–113 po Chr.).

Kajusz Pliniusz do cesarza Trajana. Mam sobie za obowiązek, Panie, we wszystkich sprawach,
w których mam wątpliwości, zwracać się do Ciebie. (…)
W stosunku do tych, którzy oskarżani byli przede mną jako chrześcijanie,
zastosowałem taką procedurę.
Pytałem ich bezpośrednio, czy są chrześcijanami.
Jeśli przyznawali, pytałem ich po raz drugi i trzeci, grożąc im karą śmierci:
jeśli nadal w tym trwali, zarządzałem, aby byli skazani na śmierć. (…)
Zapewniali zaś, że cała ich wina czy błąd polega na tym, że zwykli byli w wyznaczonym
dniu zgromadzać się przed świtem i wygłaszać hymn Chrystusowi jako Bogu i
następnie przysięgą wzajemnie się zobowiązywać nie w tym celu, by knuć jakąś zbrodnię,
lecz by nie popełniać kradzieży, rozboju, cudzołóstwa, by dotrzymywać słowa i zwracać depozyty na żądanie.
Po zakończeniu tych praktyk mieli zwyczaj rozchodzić się,
aby później zebrać się na nowo dla spożycia pokarmu,
który był normalny i niewinny” (Księga X, 96).

Wzmiankę o Chrystusie znaleźć można w Żywotach cezarów – dziele napisanym około roku 120 po Chr. przez Gajusza Swetoniusza Trankwillusa (70–150 r. po Chr.).
Wzmiankę tę znajdujemy w Życiorysie Klaudiusza.

Swetoniusz był prywatnym sekretarzem cesarzy Trajana (98–117) i Hadriana (117–138).

W opinii kronikarza „Chrestos” jest tak naprawdę utrzymującą się w czasach Klaudiusza i rosnącą z dnia na dzień wiarą w Chrystusa Zmartwychwstałego. Klaudiusz nie odróżniał chrześcijan od Żydów – każdego chrześcijanina traktował jak Żyda.

[Klaudiusz] wypędził z Rzymu Żydów, którzy podburzani przez Chrestosa wywoływali zamieszki”.

Tacyt opisuje i podziela niechęć do Żydów i chrześcijan, szeroko rozpowszechnioną wśród ludu, która ma usprawiedliwiać skierowane przeciw nim akty barbarzyństwa.

.

Wielki historyk rzymski z I w. Pliniusz Korneliusz Tacyt (55–120 po Chr.)

„Atoli ani pod wpływem zabiegów ludzkich, ani darowizn księcia,
ani ofiar błagalnych na rzecz bogów nie ustępowała hańbiąca pogłoska i nadal wierzono,
że pożar był nakazany. Aby ją więc usunąć, podstawił Neron winowajców i dotknął najbardziej wyszukanymi kaźniami tych,
których znienawidzono dla ich sromot, a których gmin chrześcijanami nazywał.
Początek tej nazwie dał Chrystus, który za panowania
Tyberiusza skazany został na śmierć przez prokuratora Poncjusza Piłata,
a przytłumiony na razie zgubny zabobon wybuchnął nie tylko w Judei, gdzie się to zło wylęgło,
lecz także w stolicy, dokąd wszystko, co potworne albo sromotne, zewsząd napływa i licznych znajduje zwolenników”.

Józef Flawiusz – największy historyk żydowski, autor „Dawnych dziejów Izraela”, urodzony w roku 37 po Chr. Był kapłanem jerozolimskim.

Kliknij ikonkę poniżej by zdobyć więcej inormacji

Po zburzeniu Jerozolimy w roku 70, czego był świadkiem, służył wiernie cesarzom rzymskim jako nadworny pisarz dynastii Flawiuszów. W dziele pod tytułem „Starożytności żydowskie”, które powstało około 93–94 r. po Chr., przedstawia historię narodu żydowskiego od stworzenia świata (część I, księgi I-XI) do wybuchu powstania przeciw Rzymowi, które miało miejsce w roku 66. Po nim powstała jeszcze historia powszechna (część II). W tej ostatniej części Flawiusz wymienia wiele postaci żydowskich i rzymskich znanych z pism Nowego Testamentu, jak i z historii powszechnej – między innymi dwukrotnie wspomina o Jezusie Chrystusie.

W tym czasie żył Jezus, człowiek mądry (jeżeli w ogóle można go nazwać człowiekiem). Czynił bowiem rzeczy niezwykłe (był nauczycielem ludzi, którzy z radością przyjmowali prawdę). Poszło za nim wielu Żydów, jako też pogan. (On to był Chrystusem). A gdy wskutek doniesienia najznakomitszych u nas mężów Piłat zasądził go na śmierć krzyżową, jego dawni miłujący go uczniowie nie przestali o nim głosić, że trzeciego dnia ukazał im się znów jako żywy” (Flaw. Ant. 18.33)

Talmud. Jest to komentarz do prawa żydowskiego.

Kliknij ikonkę poniżej by zdobyć więcej inormacji

Napisany w V wieku po Chr. Charakteryzuje się negatywnym stosunkiem do Jezusa.

„W wigilię Paschy został zabity Jezus. Herod ogłosił: On zostanie wyprowadzony za mur na ukamienowanie, ponieważ zajmował się magią i zwiódł Izraela, czyniąc go apostatą. Jeżeli ktoś coś ma na obronę, niech wystąpi. Ponieważ nikt nic nie powiedział na jego obronę, dlatego zabito go w wigilię Paschy”. (W tekście tym rodzaj kary jest pomyłką, kamienowanie bowiem było karą stosowaną u Żydów)

Wnioski

  • Historycy żydowscy i rzymscy wspominali o Jezusie Chrystusie lub o chrześcijanach.
  • Stwierdzali, że Jezus był postacią historyczną. Ponieważ nie byli chrześcijanami, nie można posądzić ich o stronniczość.

Pomyślcie, że ludzie z przyszłości przenoszą się w początek XXI w.

– Jakie znaki chrześcijaństwa dostrzegą w waszym środowisku?

kliknij w zdjęcie obok

Wierzymy, że pozostaną po nas dowody na istnienie Jezusa dla przyszłych pokoleń.

Mogą to być spisane wyznania wiary, obrazy, rzeźby, a także dzieła chrześcijan podejmowane ze względu na Jezusa, jak akcje charytatywne.

Gdzie spotykam Jezusa?

kliknij w zdjęcie obok

Jezus żyje we współczesnym świecie również dzięki naszemu świadectwu. Inni, patrząc na nas, na nasze zachowanie, powinni widzieć w nas tych, którzy naśladują Chrystusa.

Zastanówcie się: – Co robicie, by w waszym środowisku pozostały dowody na istnienie Jezusa dla przyszłych pokoleń?

Zapisujemy do zeszytu

Obejrzyj

obejrzyj krótki film