Want to make creations as awesome as this one?

Transcript

Pepuka

CEIP Plurilingüe de Rubiáns presenta

E O MONSTRO QUE
LEVOU O SEU SORRISO

Estela Moreno Bermúdez

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit

Había unha vez unha boneca chamada Pepuka á que lle gustaba moito viaxar. Vivía nun pequeno pobo ao pé das montañas acompañada das súas queridas mascotas.
A súa cor preferida era o vermello.
Encantáballe escribir contos de aventuras e xogar ao fútbol.

Un día de verán Pepuka viaxou ao pobo veciño e alí coñeceu a un Monstro do que se namorou.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit

Pouco despois fixéronse noivos e empezaron a saír.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit

Era o Monstro máis querido e apreciado do lugar. Axudaba a quen o precisaba e sempre tiña unha palabra amable para quen pasaba polo seu lado.

Coas súas fermosas palabras, as súas promesas e a súa simpatía o Monstro fixo que Pepuka se namorara del.

- Seremos felices e comeremos perdices para sempre!

-Pepuka se me acompañas regalareiche a lúa e as estrelas e xuntos viaxaremos ata o sol para ver como voan os paxaros ao atardecer -prometeulle o Monstro á boneca.

Naquel momento todo era marabilloso. Pepuka estaba tan namorada que vía ao Monstro guapo, bo e de gran corazón. A boneca facía todo o que lle pedía para que non deixara de querela. Ela só quería que el a quixera para ser feliz.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit

Pero a situación empezou a cambiar e Pepuka só encontraba desprezos, berros e malos modos.


-Fea, parva, non serves para nada!

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit

Cada vez que lle gritaba, a insultaba e a trataba mal, o Monstro facíase máis grande e Pepuka, máis pequena e invisible.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit

Pero a boneca estaba tan cegamente namorada que non o tiña en conta e acababa pedíndolle perdón.
-Seguro que fixen algo que molestou ao meu amor!

Pepuka era fermosa, de gran corazón, valente e escribía contos marabillosos. Pero ela non se vía así, só se vía cos ollo do Monstro: "fea, parva ...non serves para nada".

O Monstro era malvado, mentireiro, egoísta, tiña negro o corazón e non sabía querer a ninguén, nin sequera a el mesmo. Para sentirse ben, necesitaba insultar, humillar e tratar mal á boneca.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit

Pero para o resto dos habitantes do pobo o Monstro seguía sendo o máis simpático, bo e divertido.

-Se te vistes de rosa e á última moda, querereite máis.

E Pepuka fíxolle caso.
-Se pos zapatos altos de tacón, querereite máis.
E a boneca comprounos.

Un día o Monstro dixo:
- Se cambias o pelo e te maquillas, querereite máis.
E Pepuka pintou o pelo e puxo maquillaxe.

O malvado Monstro fixo que Pepuka deixara de quererse, separouna das súas mascotas, impediulle que seguira escribindo contos e fixo que só tivera ollos para el.

Pepuka xa lle dera ao monstro todo o que tiña e facía o que el lle pedía, pero o Monstro seguía sen estar contento e estaba cada vez máis enfadado.

O Monstro pedía e pedía cada vez máis e Pepuka facíalle caso para que non se enfadase. El sempre quería máis. Un día levou o único que lle quedaba a Pepuka para sorrir, o seu sorriso.

Escondeuno moi lonxe, na súa cova, detrás das montañas. El nunca tivera un sorriso e quería ter un por primeira vez.

Ese foi o día máis triste de Pepuka e o seu corazón rompeu en mil pedazos.

E Pepuka marchou moi triste.

- Levou o meu sorriso! O Monstro levou o meu sorriso!

Pero non a creron.

- Iso é imposible! Como van levar o teu sorriso?

Pero a boneca non estaba soa... nin nunca o estivera!; Sempre contara coa axuda e o apoio das súas queridas mascotas, nas que sempre podía confiar, e eles si a crían. - Non te preocupes, nós axudarémoste!

Yuspi, unha das mascotas, tiña un espello máxico no que mostrou á boneca a auténtica imaxe do Monstro.

E Pepuka dixo: - Basta!
E coa axuda das súas mascotas e outros amigos que foi encontrando polo camiño do bosque, recuperou a súa imaxe. Xuntos pegaron os cachiños do seu corazón e foron buscar o seu sorriso.

Andaron e andaron ata que se atoparon con Mati, unha mascota amarela que tiña un bolso máxico.

Pepuka díxolle:
- Ola, mascota! Ti non terás un sorriso? E que o Monstro levou o meu.

- Pois mira, si – dixo Mati -. Teño un no meu bolso. Toma, préstocho.

Pepuka foi moi valente e, aínda que lle tiña medo ao Monstro xuntou ás súas mascotas, subiu montañas e atravesou lagos e bosques.
Andaron día e noite, pasaron frío e molláronse coa choiva, pero ao final chegaron á cova do Monstro.

Antes, atoparon unha gran muralla. Non a podían pasar e protexía a cova do Monstro!

- Non te preocupes, Pepuka! - dixo Mati-.
Eu teño no meu bolso unha escaleira que chegará ata onde ti queres e coa que poderemos atravesar calquera muralla que nos atopemos.

A boneca colocou a escaleira e atravesaron a muralla. Por fin chegaran á cova do Monstro!

Pepuka entrou forte e decidida seguida das súas mascotas. Atopárono fronte a un espello, probándose o sorriso que lle quitara á boneca.

- Oe, Monstro! Ese sorriso é meu! Ti non tes un sorriso?
- Non - respondeu o Monstro.
- Pois mira, toma, aquí tes un, e ti devólvesme o meu.
E o monstro díxolle: - Vale! De acordo!
E cambiáronos. Pepuka recuperou o seu amado sorriso e o Monstro tivo un por primeira vez.

A boneca atopábase moi contenta. Atopara o que máis quería, e marchou coas súas mascotas. Perdoou ao Monstro, nunca máis o volveu ver nin tivo noticias del.

Pepuka descubriu coa experiencia vivida o valente e marabillosa que era e que a auténtica felicidade está no interior, que hai que quererse a unha mesma e non esperar o amor de ningún Monstro para ser feliz.

Din que ao Monstro vírono só na súa cova probándose o sorriso que lle regalou Pepuka. Pero aínda segue enfurruñado, porque non atopa o lugar onde colocalo para que lle quede ben.

Pepuka anda viaxando polo mundo, feliz e contenta coas súas mascotas e prestando o seu sorriso a todos os nenos e nenas que un día perderon o seu.

Colorín, colorado,
se sorrís xa rematamos.
E non esquezas regalar un sorriso
a quen tes ao teu lado.

https://pepuka.es/

CRÉDITOS

Tradución e interpretación realizada polo alumnado do
CEIP Plurilingüe de Rubiáns.

"Pepuka y el Monstruo que se llevó su sonnrisa".
Autora e ilustradora: Estela Moreno Bermúdez
Editorial: Pepuka Editorial