Want to make creations as awesome as this one?

No description

Transcript

Jan Paweł II

papież z dalekiego kraju

Wspomnienia w 100.rocznicę urodzin

Karol Wojtyła na spływie kajakowym

Ks. Figlewicz z ministrantami (obok księdza siedzi Lolek).

INDEX

1. Dzieciństwo

2. Ministrant

3. Uczeń

4. Seminarium

5. Ksiądz

6. Biskup

7. Papież

8. Pielgrzym

9. Święty

"Brońmy się przed pozorami miłości, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą".

(Homilia, Rzym, 1979 r.)

Dzieciństwo

Karol Józef Wojtyła urodził się 18 maja 1920 roku w Wadowicach, jako syn Karola Wojtyły i jego żony Emilii z Kaczorowskich. Atmosfera panująca w domu rodzinnym, jego otoczenie, dzieciństwo i bliskie osoby silnie wpłynęły na rozwój duchowy i intelektualny przyszłego Papieża.

Home

Emilia i Karol Wojtyłowie, rodzice papieża Jana Pawła II

Emilia Wojtyła, z domu Kaczorowska, urodziła się 26 marca 1884 roku w Krakowie jako piąte dziecko w rodzinie Feliksa, z zawodu rymarza i Marii. Miała ośmioro rodzeństwa. Ukończyła przyklasztorną szkołę Sióstr Miłości Bożej. W 1906 roku poślubiła Karola Wojtyłę. Prowadziła dom i opiekowała się synami Edmundem i Karolem, gdyż średnia córka Olga zmarła wkrótce po urodzeniu. Emilia była wątłego zdrowia, zmarła 13 kwietnia 1929 roku na zapalenie mięśnia sercowego i nerek. Została pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.„Matkę straciłem jeszcze przed Pierwszą Komunią św. w wieku 9 lat i dlatego mniej ją pamiętam i mniej jestem świadom jej wkładu w moje wychowanie religijne, a był on z pewnością bardzo duży”.(Jan Paweł II, „Dar i Tajemnica”, Wydawnictwo św. Stanisława BM, Kraków 1996).

Karol Wojtyła, senior, urodził się 18 lipca 1879 roku w Lipniku k. Bielska, w rodzinie Macieja i Anny. Ukończył szkołę podstawową i trzy klasy gimnazjalne. Od 1900 roku służył w wojsku austriackim, m.in. w Wadowicach, Lwowie i Krakowie. W 1906 roku zawarł związek małżeński z Emilią Kaczorowską. Z małżeństwa tego urodziło się troje dzieci: Edmund, Olga i Karol.https://pl.wikipedia.org/wiki/Karol_Wojty%C5%82a_(senior)Karol Wojtyła (senior)Karol Wojtyła (ur. 18 lipca 1879 w Lipniku, zm. 18 lutego 1941 w Krakowie) - żołnierz, podoficer C. K. Armii i kapitan administracji Wojska...Wikipedia

Mały Karol, zwany przez najbliższych Lolkiem, od dzieciństwa doświadczał czułej opieki i miłości najbliższych. We wspomnieniach znajomych zachował się obraz Emilii Wojtyłowej, która z przekonaniem często mówiła: „Zobaczycie, mój Lolek będzie kiedyś wielkim człowiekiem”. Niezawodnym przyjacielem dziecięcych lat Karola był jego starszy brat Edmund. Doskonały student medycyny, a potem lekarz znajdował czas na wspólne wycieczki z Lolkiem, grę w piłkę nożną i na rozmowy. Niestety, w wieku dwunastu lat Karol pozostał sam z ojcem, który starał się wychować syna na dobrego człowieka. W kształtowaniu charakteru Karola wspierały go trzy ważne miejsca: kościół, szkoła, teatr.

Ministrant

Wadowicki kościół parafialny, w którego sąsiedztwie urodził się i mieszkał Karol Wojtyła, był ważnym miejscem. Od najmłodszych lat Lolek chętnie uczestniczył we Mszy św. i nabożeństwach. Do służenia jako ministrant przy ołtarzu zachęcali go księża katecheci, mobilizował szczególnie ojciec.

Home

https://domjp2.pl/eksponat-tygodnia/ks-kazimierz-figlewicz-z-ministrantami/Ks. Kazimierz Figlewicz z ministrantami - Dom Rodzinny Jana Pawła 2Zdjęcie wykonane 10 sierpnia 1933 r. w Wadowicach. W środku siedzi ks. Kazimierz Figlewicz, po jego prawej stronie Karol Wojtyła - prezes kółka...Dom Rodzinny Jana Pawła 2

Karol od 1926 roku rozpoczął swą edukację w czteroklasowej szkole powszechnej. Jego klasa była bardzo liczna, gdyż liczyła ponad sześćdziesięciu uczniów. Chłopcy uczyli się języka polskiego, religii, arytmetyki, śpiewu, a także rysunku, prac ręcznych i gimnastyki. Jego koledzy wspominali Lolka jako zdolnego ucznia i dobrego kolegę. Chętnie pomagał im w nauce. Szkołę podstawową skończył z wyróżnieniem.W 1930 roku Karol rozpoczął naukę w ośmioklasowym Gimnazjum im. Marcina Wadowity, które mieściło się przy ulicy Mickiewicza 16 (dawniej ulicy Wiedeńskiej). Na jego ścianie widniała wymowna stara maksyma poety rzymskiego Albiusa Tibullusa: Casta placent superis, pura cum veste venite, et manibus puris sumite fontis aquam. (To co czyste podoba się Najwyższemu, przychodźcie w szacie czystej i rękoma czystymi czerpcie wodę ze źródła). Karol rozwijał swe humanistyczne zainteresowania; jego ulubione przedmioty oprócz języka polskiego to łacina, greka i religia.. Był pilnym uczniem, starał się pomagać w nauce słabszym kolegom. Po zdaniu matury ukończył gimnazjum 27 maja 1938 roku.„Dziękuję Wadowicom za te szkoły, z których tutaj tak wiele zaczerpnąłem światła: naprzód podstawową, a potem to znakomite wadowickie gimnazjum im. Marcina Wadowity”.(Jan Paweł II, Wadowice, 14 sierpnia 1991)

"W wieku dziesięciu, dwunastu lat byłem ministrantem, ale muszę wyznać, że niezbyt gorliwym. Moja matka już nie żyła… Mój ojciec, spostrzegłszy moje niezdyscyplinowanie, powiedział pewnego dnia: „Nie jesteś dobrym ministrantem. Nie modlisz się dosyć do Ducha Świętego. Powinieneś się modlić do Niego”. I pokazał mi jakąś modlitwę.(…) Nie zapomniałem jej. Była to ważna lekcja duchowa, trwalsza i silniejsza niż wszystkie, jakie mogłem wyciągnąć w następstwie lektur czy nauczania, które odebrałem. Z jakim przekonaniem mówił do mnie Ojciec! Jeszcze dziś słyszę jego głos”.(Andre Frossard „Portret Jana Pawła II”)

Uczeń

Karol od 1926 roku rozpoczął swą edukację w czteroklasowej szkole powszechnej. Jego koledzy wspominali Lolka jako zdolnego ucznia i dobrego kolegę. Chętnie pomagał im w nauce. W 1930 roku Karol rozpoczął naukę w Gimnazjum im. Marcina Wadowity, które mieściło się przy ulicy Mickiewicza 16 (dawniej ulicy Wiedeńskiej).

Home

W czteroklasowej szkole powszechnej jego klasa była bardzo liczna, gdyż liczyła ponad sześćdziesięciu uczniów. Chłopcy uczyli się języka polskiego, religii, arytmetyki, śpiewu, a także rysunku, prac ręcznych i gimnastyki. Jego koledzy wspominali Lolka jako zdolnego ucznia i dobrego kolegę. Chętnie pomagał im w nauce. Szkołę podstawową skończył z wyróżnieniem.

W ośmioklasowym Gimnazjum im. Marcina Wadowity, które mieściło się przy ulicy Mickiewicza 16 (dawniej ulicy Wiedeńskiej). Na jego ścianie widniała wymowna stara maksyma poety rzymskiego Albiusa Tibullusa: Casta placent superis, pura cum veste venite, et manibus puris sumite fontis aquam. (To co czyste podoba się Najwyższemu, przychodźcie w szacie czystej i rękoma czystymi czerpcie wodę ze źródła). Karol rozwijał swe humanistyczne zainteresowania; jego ulubione przedmioty oprócz języka polskiego to łacina, greka i religia.. Był pilnym uczniem, starał się pomagać w nauce słabszym kolegom. Po zdaniu matury ukończył gimnazjum 27 maja 1938 roku.„Dziękuję Wadowicom za te szkoły, z których tutaj tak wiele zaczerpnąłem światła: naprzód podstawową, a potem to znakomite wadowickie gimnazjum im. Marcina Wadowity”.(Jan Paweł II, Wadowice, 14 sierpnia 1991)

TEATRKarol od dziecka był zaznajamiany przez ojca z literaturą polską. Edukacja szkolna pozwoliła mu poznać i rozsmakować się w narodowej literaturze klasycznej i literaturze światowej. Jako gimnazjalista grał w Antygonie, Balladynie, Nie-boskiej komedii. Jednak niepowtarzalny sposób deklamowania poezji czy innych tekstów przekazał mu Mieczysław Kotlarczyk.„Przy niej (ul. Mickiewicza) znajduje się gimnazjum im. Marcina Wadowity, którego byłem uczniem przez osiem lat. Naprzód byłem uczniem szkoły podstawowej powszechnej, tu w tym budynku, w którym jest zarząd miasta, magistrat. Potem przeszedłem do gimnazjum, a z gimnazjum chodziło się do „Sokoła” na gimnastykę. Chodziło się także do „Sokoła” na przedstawienia. Wspominam Mieczysława Kotlarczyka, wielkiego twórcę teatru słowa, wspominam moich kolegów i koleżanki z Wadowic, Halinę Królikiewiczówną – Kwiatkowską. Wspominam też Zbyszka Siłkowskiego, już nieżyjącego, w domu, który należał do państwa Homme. Wiele wspomnień. W każdym razie tu, w tym mieście, w Wadowicach wszystko się zaczęto. I życie się zaczęło, i szkoła się zaczęła, i studia się zaczęły, i teatr się zaczął. I kapłaństwo się zaczęło”. (Jan Paweł II, Wadowice, 16 czerwca 1999)„Kiedy byliśmy w piątej gimnazjalnej, graliśmy Antygonę Sofoklesa. [Antygona – Halina, Ismena – Kazia, mój Boże]. A ja grałem Hajmona. „O ukochana siostro ma, Ismeno, czy ty nie widzisz, że z klęsk Edypowych żadnej na świecie los nam nie oszczędza?” Pamiętam do dziś. [A wy jeszcze gracie teraz, macie teatr amatorski w „Sokole”?] Macie teatr amatorski w „Sokole”? Tamten był świetny”. (Jan Paweł II, Wadowice, 16 czerwca 1999)Karol Wojtyła opuścił Wadowice wraz z ojcem w roku 1938, udając się na studia polonistyczne do Krakowa.

Seminarium

Karol Wojtyła opuścił Wadowice wraz z ojcem w roku 1938, udając się na studia polonistyczne do Krakowa.Wojna zmusiła Karola do pracy. W 1942 młody Wojtyła rozpoczął studia w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie, a 1 listopada 1946 roku przyjął święcenia kapłańskie.

Home

Koledzy ze studiów. Karol Wojtyła stoi pierwszy z prawej w ostatnim rzędzie.

29 lutego 1944 roku Karol Wojtyła uległ wypadkowi komunikacyjnemu. Kiedy wracał z pracy w zakładach chemicznych, został potrącony przez niemiecki wojskowy samochód ciężarowy. Dzięki przytomności umysłu świadka zdarzenia – Józefy Florek – poszkodowanego odtransportowano do szpitala. Karol Wojtyła doznał wstrząsu mózgu, obrażeń głowy i ramienia. Po miesięcznej rekonwalescencji w szpitalu oraz w domu państwa Szkockich powrócił do zdrowia. W niedzielę, 6 sierpnia 1944 roku, Niemcy przeprowadzili w Krakowie największą łapankę czasów okupacji. Aresztowano ponad 12 tysięcy mężczyzn, których przewieziono na teren obozu w Płaszowie. Była to akcja prewencyjna spowodowana obawą przed wybuchem powstania w Generalnej Guberni. Ta sytuacja skłoniła Metropolitę Krakowskiego, księcia Adama Stefana Sapiehę, do zgromadzenia wszystkich seminarzystów na terenie budynku przy ulicy Franciszkańskiej 3, aby w ten sposób zapewnić młodym ludziom chociaż minimum bezpieczeństwa. W ostatnich latach pobytu w seminarium duchownym Karol Wojtyła ponownie próbował wstąpić do klasztoru karmelitów. Jego przyjaciel, ojciec Leonard Kowalówka, został w 1945 roku mianowany mistrzem nowicjatu w Czernej. Wątpliwości rozstrzygnął Książę Kardynał Sapieha w sposób sobie właściwy, mówiąc krótko: Trzeba najpierw dokończyć to, co się zaczęło (Jan Paweł II,Dar i Tajemnica, Kraków 1996, s. 26). Na Franciszkańskiej Karol Wojtyła uzyskał nowe dokumenty tożsamości, ponieważ był poszukiwany za porzucenie pracy w kluczowych dla Niemców zakładach chemicznych. 9 września 1944 roku otrzymał z rąk arcybiskupa Sapiehy tonsurę, a 17 grudnia 1944 roku pierwsze dwa święcenia niższe. W okresie studiów seminaryjnych Karol Wojtyła z inicjatywy arcybiskupa Sapiehy trzykrotnie przebywał także w Raciborowicach (małopolska, gmina Michałowice), wysyłany do ówczesnego proboszcza – księdza Józefa Jamroza.W nocy z 17 na 18 stycznia 1945 roku do Krakowa wkroczyła Armia Czerwona. Równocześnie z wyzwoleniem spod okupacji hitlerowskiej cała Polska dostała się w krąg wpływów Związku Sowieckiego. Po wycofaniu się Niemców młody seminarzysta Wojtyła pierwszy raz od pół roku mógł odwiedzić swoich najbliższych na Dębnikach: rodzinę Kotlarczyków oraz rodzinę Szkockich. Jego domem nadal pozostała jednak Kuria Metropolitalna przy ulicy Franciszkańskiej. Studenci zajęli się porządkowaniem i remontem budynku, który ucierpiał mocno w czasie działań wojennych. Następnie przeniesieni zostali do nowej siedziby na ulicę Podzamcze 8. W marcu 1945 roku wznowił działalność Uniwersytet Jagielloński: klerycy z tajnego seminarium stali się studentami Wydziału Teologicznego. 1 kwietnia 1945 roku Karol Wojtyła podjął obowiązki młodszego asystenta na tym wydziale, a 1 listopada 1945 roku otrzymał powołanie na stanowisko młodszego asystenta przy seminariach (seminarium dogmatyki szczegółowej oraz seminarium patrologii i historii dogmatów). Stanowisko to zajmował do dnia 31 sierpnia 1947 roku. Równocześnie w latach 1945 – 46 pełnił funkcję wiceprezesa Bratniej Pomocy Studentów UJ. Kuratorem Koła był wówczas profesor Stanisław Pigoń, a przewodniczącym Komisji Prawnej ksiądz Andrzej Maria Deskur.

W sierpniu 1938 roku Karol Wojtyła wraz z ojcem przeprowadził się do Krakowa, aby kontynuować naukę na Wydziale Polonistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Młodzież aktywnie uczestniczyła w wieczorach literackich, zajęciach zespołu teatralnego oraz w zebraniach Koła Polonistów. Organizowano wieczory autorskie młodych poetów, odczyty i dyskusje. Karol Wojtyła sprawował w Kole Polonistów funkcję bibliotekarza, należał także w tym okresie do Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego. Środowisko studenckie, tak jak wcześniej szkolne, postrzegało Karola jako pilnego, skromnego i pogodnego przyjaciela. Był wesoły, koleżeński oraz spontaniczny. Dużą wagę przywiązywał do ćwiczeń sportowych – z chęcią uczestniczył w wyprawach narciarskich czy kajakowych. Po wybuchu II wojny światowej Karol Wojtyła przerwał studia polonistyczne.

1 września 1939 roku wybuchła druga wojna światowa. Karol wraz z ojcem mieszkali już wtedy w Krakowie, ze względu na rozpoczęte studia polonistyczne młodego Wojtyły. Zajmowali mieszkanie przy ulicy Tynieckiej 10, w domu należącym do rodziny Kaczorowskich. Ksiądz Kazimierz Figlewicz, wadowicki katecheta a następnie wawelski wikariusz, wspominał ten dzień: Poranne naloty na Kraków wywołały popłoch wśród pracowników Katedry tak, że nie miał mi kto posłużyć do mszy św. Nawinął się Karol, który przyszedł z Dębnik na Wawel do spowiedzi i komunii świętej – gdyż był to akurat pierwszy piątek miesiąca, przez młodego polonistę pod względem religijnym pilnie przestrzegany. Utkwiła mi w pamięci ta pierwsza wojenna msza przed ołtarzem Chrystusa Ukrzyżowanego – wśród wycia syren i huku eksplozji(deon.pl/religia/pielgrzym-pielgrzymka/art,11,sanktuarium-polskich-dziejow.html). Polska pozostała osamotniona w nierównej walce z najeźdźcą. Zaczęła się wojenna trauma. Karol Wojtyła oraz jego ojciec zdecydowali się na opuszczenie zagrożonego Krakowa. Kierowali się na wschód, aż do linii Sanu. Dzielili los tysięcy uciekinierów: towarzyszące exodusowi zmęczenie, strach, niepewność, brak wody oraz pożywienia. 17 września 1939 roku na tereny Polski wkroczyła od wschodu armia radziecka. Wrześniowy chaos sięgnął zenitu. Karol Wojtyła wraz z ojcem przerwali bezsensowną wędrówkę i powrócili do Krakowa. Byłem na ucieczce, ale z szosy Tarnobrzeg—Rzeszów cofnęliśmy się z Tatą z powrotem na Kraków. Ojciec — nie dziwota — nie mógł dłużej już wytrzymać tej ciężkiej tułaczki – wspominał przyszły papież jesienią 1939 roku w liście do Mieczysława Kotlarczyka.Na początku wojny ludzie próbowali zachowywać jeszcze pozory codzienności. Karol Wojtyła junior zaczął znowu spotykać się z przyjaciółmi w domu państwa Kydryńskich i w domu wybitnego aktora Juliusza Osterwy, aby czytać teksty literackie i rozmawiać o teatrze. Zapisał się także na drugi rok studiów polonistycznych. 6 listopada 1939 roku naziści pod dowództwem sturmbannführera SS Brunona Müllera aresztowali grono profesorskie Uniwersytetu Jagiellońskiego. Kadra naukowa wywieziona została do obozów koncentracyjnych. Okupanci zamknęli teatry, większość uczelni i szkół. Wysiedlono mieszkańców z atrakcyjniejszych dzielnic miasta, które zajęli następnie Niemcy, a obywatele żydowscy przeniesieni zostali do specjalnie utworzonego getta. Zaczęły się łapanki, wprowadzono godzinę policyjną, ograniczono dostawy jedzenia, które dystrybuowane było poprzez głodowe racje przydzielane na kartki żywnościowe. Ludności polskiej w GG przysługiwało na miesiąc: 4 kg chleba, 4 jajka, 700 g mąki, ćwierć kilo marmolady, 100 g kaszy, 300 g cukru, 200 g mięsa, tyleż makaronu.Nastała „czarna noc okupacji” – Polacy stopniowo wyzbyli się wszelkich złudzeń co do szybkiego zakończenia niewoli. W związku z narzuconym przez władze okupacyjne obowiązkiem pracy z 12 grudnia 1939 roku Karol Wojtyła junior w marcu 1940 roku zatrudnił się jako goniec sklepowy w firmie krewnego Józefa Kuczmierczyka, a od 11 października 1940 roku jako robotnik w Krakowskiej Fabryce Sody Solvay (ówczesna nazwa niemiecka: Ostdeutsche Chemische Werke). Pracę w Solvay’u Wojtyła oraz jego koledzy – Juliusz Kydryński i Wojciech Żukrowski – otrzymali dzięki pośrednictwu pani Jadwigi Lewaj, nauczycielki francuskiego i rezydentki domu państwa Szkockich na Salwatorze (willa „Pod Lipkami”). Młodzi studenci zaopatrzeni zostali w uszyte przez krawcową państwa Kydryńskich plecaki, w których przynosili deputat otrzymywany z fabryki: kaszę, groch i mąkę. Praca w fabryce była bardzo ciężka – na Zakrzówku pozyskiwano wapień potrzebny do produkcji sody, który odrywano od bloków skalnych za pomocą materiałów wybuchowych. Początkowo Wojtyła ładował wapienny tłuczeń do wagoników kolejki wąskotorowej, która wiozła pozyskane surowce do fabryki w Borku Fałęckim. Karol Wojtyła pracował przy obsłudze i załadunku wagoników, układaniu torów, a także przy rozmieszczaniu materiałów wybuchowych w skałach wapiennych. Po roku pracy został przeniesiony do samej fabryki przy ulicy Zakopiańskiej i zatrudniony przy oczyszczaniu wody dostarczanej do kotłów. Nosił wiadra z wodą wapienną przez długi dziedziniec zakładu oraz przenosił worki z odczynnikami chemicznymi. Do wzmiankowanego okresu, będącego ciężką ale pożyteczną „szkołą życia”, Karol Wojtyła wielokrotnie powracał i – jeśli można tak powiedzieć – twórczo wykorzystywał i przetwarzał zarówno w pracy duszpasterskiej, jak i w działalności naukowej i artystycznej. Doświadczenie pracy i fakt naocznego zetknięcia się z problemami środowiska robotniczego, które odtąd dobrze rozumiał, szanował i poważał, zaowocować miało w przyszłości m.in. pierwszym opublikowanym przez niego w 1949 r. na łamach krakowskiego „Tygodnika Powszechnego” artykułem „Mission de France” (reportaż o pobycie w Belgii wśród tamtejszych „księży robotników”), rozprawą filozoficzną „Osoba i czyn” (1952), poematem „Kamieniołom” (1956), a w późniejszym okresie – jakże ważną encykliką społeczną Jana Pawła II „Laborem exercens” (1981), opublikowaną w 90 lat po encyklice „Rerum novarum” papieża Leona XIII.Na zakończenie części faktograficznej warto przywołać słowa zapisane przez Ojca Świętego w autobiograficznym „Darze i Tajemnicy”, książce opublikowanej w 1996 r. w pięćdziesiątą rocznicę jego święceń kapłańskich:Aby uchronić się przed wywózką na przymusowe roboty do Niemiec, jesienią roku 1940 zacząłem pracę jako robotnik fizyczny w kamieniołomie, związanym z fabryką chemiczną Solvay. Kamieniołom znajdował się na Zakrzówku, około pół godziny drogi od mojego domu w Dębnikach. Chodziłem więc codziennie do pracy w tym kamieniołomie, o którym później napisałem utwór poetycki. Kiedy po latach odczytuję go w kontekście tamtego szczególnego doświadczenia wydaje mi się on pełen ekspresji:Słuchaj, kiedy stuk młotów miarowy i tak bardzo swójprzenoszę wewnątrz ludzi, by badać siłę uderzeń –słuchaj, prąd elektryczny kamienistą rozcina rzekę –a we mnie narasta myśl, narasta dzień po dniu,że cała wielkość tej pracy znajduje się wewnątrz człowieka…(Kamieniołom: I, Tworzywo, 1)(Marek Bernacki, Praca jako los spełniony. O „Kamieniołomie” Karola Wojtyły, „Świat i Słowo” 2(9)2007, s. 257-269)

Metropolita krakowski, Adam Stefan Sapieha, zdecydował o wysłaniu Karola Wojtyły na dalsze studia do Rzymu. W związku z powyższym 13 października 1946 roku otrzymał on święcenia subdiakonatu, a 20 października 1946 roku święcenia diakońskie. 1 listopada 1946 roku Karol Wojtyła został wyświęcony przez Kardynała Adama Stefana Sapiehę w prywatnej kaplicy Pałacu Arcybiskupów Krakowskich. Mszę prymicyjną młody ksiądz celebrował dnia 2 listopada 1946 roku na Wawelu, w romańskiej krypcie Św. Leonarda. Był to Dzień Zaduszny, nabożeństwo zostało odprawione za dusze rodziców oraz brata. Odprawiając prymicyjną Mszę św. w krypcie św. Leonarda pragnąłem uwydatnić moją żywą więź duchową z historią Narodu, która na Wzgórzu Wawelskim znalazła swą szczególną kondensację. Ale nie tylko to. Jest w tym fakcie także głęboki moment teologiczny. Święcenia kapłańskie przyjąłem w Uroczystość Wszystkich Świętych, kiedy Kościół daje wyraz liturgiczny prawdzie o Świętych Obcowaniu – Communio Sanctorum. Święci to ci, którzy przez wiarę mają udział w tajemnicy paschalnej Chrystusa i oczekują ostatecznego zmartwychwstania. Ci ludzie, których sarkofagi znajdują się w Katedrze Wawelskiej, także czekają tam na zmartwychwstanie. Cała Katedra zdaje się powtarzać słowa Symbolu apostolskiego: „Wierzę w ciała zmartwychwstanie i żywot wieczny”. A ludzie, którzy w niej spoczywają, są wielkimi „Królami-Duchami”, którzy prowadzą Naród poprzez stulecia. Są to nie tylko koronowani władcy i ich małżonki, czy też biskupi i kardynałowie, są to także wieszczowie, wielcy mistrzowie słowa, którzy tak ogromne znaczenie posiadali dla mojej chrześcijańskiej i patriotycznej formacji. (Jan Paweł II, Dar i Tajemnica, Kraków 1996, s. 46 – 47). Kolejne Eucharystie Karol Wojtyła sprawował przed konfesją Św. Stanisława w Katedrze Wawelskiej, następnie w kościele parafialnym na Dębnikach oraz w rodzinnych Wadowicach. W mszach uczestniczyli m. in. przyjaciele z Teatru Rapsodycznego. Zaprzyjaźniona rodzina Siłkowskich z Wadowic organizowała przyjęcia prymicyjne zarówno po święceniach kapłańskich, jak i biskupich oraz kardynalskich. 11 listopada 1946 roku ksiądz Wojtyła po raz pierwszy udzielił sakramentu chrztu świętego. Była to nowo narodzona córka Haliny Królikiewicz – Kwiatkowskiej i Tadeusza Kwiatkowskiego, przyjaciół Karola z lat szkolnych i studenckich. W roku 1946, jeszcze przed otrzymaniem święceń kapłańskich, Karol Wojtyła opublikował anonimowo na łamach pisma „Głos Karmelu” (nr 1-2) poemat Pieśń o Bogu ukrytym. Karmelici zilustrowali ten utwór obrazem Giotta przedstawiającym łódź Świętego Piotra. Ilustracja ta po latach nabrała znaczenia proroczego.15 listopada 1946 roku Karol Wojtyła wraz z kolegą z seminarium, Stanisławem Starowieyskim, wyjechał na studia do Rzymu. Studenci mieszkali przy via del Quirinale 26 w Kolegium Belgijskim na Papieskim Uniwersytecie Dominikańskim. Nauka w języku włoskim i łacińskim odbywała się w papieskiej akademii – Angelicum. W drodze na uczelnię ksiądz Wojtyła wstępował do kościoła Świętego Andrzeja na Kwirynale, aby modlić się przy grobie Świętego Stanisława Kostki. Pomagał także podczas spowiedzi w rzymskiej parafii San Francesco Saverio w dzielnicy Garbatella. Po latach w kościele tym ustawiono pomnik przedstawiający spowiadającego Karola Wojtyłę, który jest jedynym tego rodzaju pomnikiem na świecie.

W roku 1941 Karol stracił ostatnią bliską mu osobę – ojca, który zmarł po długiej, ciężkiej chorobie.18 lutego 1941 roku zmarł na serce Wojtyła senior. Kiedy młody Karol wrócił z pracy w fabryce Solvay, nie zastał już ojca przy życiu. W ciągu krótkiego czasu stracił wszystkich swoich bliskich. Nie było mnie przy śmierci matki, nie było mnie przy śmierci brata, nie było mnie przy śmierci ojca. Patrzyłem z bliska na jego życie, widziałem, jak umiał od siebie wymagać, widziałem jak klękał do modlitwy. To było najważniejsze w tych latach, które tak wiele znaczą w okresie dojrzewania młodegoczłowieka. 22 lutego 1941 roku Karol Wojtyła senior został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w grobowcu rodzinnym Kaczorowskich. Karol junior nie był w stanie mieszkać sam w lokalu przy ulicy Tynieckiej i przeprowadził się do mieszkania państwa Kydryńskich przy ulicy Felicjanek 10. Kydryńscy otoczyli go prawdziwie rodzinną opieką. Zamieszkał ze swoim przyjacielem z polonistyki, Juliuszem – przyszłym literatem i krytykiem teatralnym oraz jego młodszym bratem, Lucjanem, późniejszym znanym dziennikarzem, prezenterem scenicznym i publicystą. We wrześniu 1941 roku młody Wojtyła powrócił do mieszkania przy ulicy Tynieckiej i zamieszkał w nim z Mieczysławem Kotlarczykiem oraz jego żoną, którzy uciekli z Wadowic przed Niemcami i poszukiwali kwatery na terenie Generalnej Guberni

Jesienią 1942 roku Karol Wojtyła podjął decyzję o wstąpieniu do Krakowskiego Seminarium Duchownego działającego w konspiracji. Dojrzewanie do myśli o kapłaństwie było procesem długofalowym i złożyło się na to wiele czynników. Ostatecznie decyzję przypieczętowała hekatomba drugiej wojny światowej: powołanie, które dojrzewa w takich okolicznościach, nabiera nowej wartości i znaczenia. Wobecszerzącego się zła i okropności wojny sens kapłaństwa i jego misja w świecie stawały się dla mnie nadzwyczaj przejrzyste i czytelne. Na skutek wybuchu wojny zostałem oderwany od studiów i od środowiska uniwersyteckiego. Straciłem w tym czasie mojego Ojca, ostatniego człowieka z mojej najbliższej rodziny. Wszystko to stanowiło także w znaczeniu obiektywnym jakiś proces odrywania od poprzednich własnych zamierzeń, poniekąd wyrywania z gleby, na której dotychczas rosło moje człowieczeństwo (Jan Paweł II, Dar i Tajemnica, Kraków 1996, s. 34- 35). Karol Wojtyła rozważał także możliwość wstąpienia do zakonu karmelitów, ostatecznie jednak zdecydował się na seminarium w warunkach konspiracyjnych. Z powodu warunków wojennych tajne seminarium mieściło się w Pałacu Arcybiskupów Krakowskich przy ulicy Franciszkańskiej 3. Jego organizatorem był ówczesny arcybiskup metropolita krakowski, Adam Stefan Sapieha zwany Księciem Niezłomnym. Klerycy spotykali się na tajnych wykładach w pałacu, a mieszkali w okolicznych parafiach lub domach prywatnych. Karol Wojtyła początkowo nadal pracował jako robotnik w fabryce Solvay oraz brał czynny udział w działalności teatru Mieczysława Kotlarczyka. W latach 1942 i 1943 uczestniczył również w tajnych pielgrzymkach akademickich na Jasną Górę.

Ksiądz

W roku 1948 ks. Karol Wojtyła objął funkcję wikarego i katechety w parafii Niegowić. Wkrótce został przeniesiony do parafii św. Floriana w Krakowie. Poznał tam grupę studentów, którzy stali się jego najbliższymi przyjaciółmi.

Home

Karol Wojtyła - wikary w Niegowici

Po powrocie do Polski 28 lipca 1948 roku Karol Wojtyła objął stanowisko wikarego w małopolskiej miejscowości Niegowić. Na miejsceprzybył 25 lipca 1948 roku. Dojechałem autobusem z Krakowa do Gdowa, a stamtąd jakiś gospodarz (Stanisław Samek) podwiózł mnie szosą w stronę wsi Marszowice i potem doradził mi iść ścieżką wśród pól, gdyż tak miało być bliżej. W oddali było już widać kościół w Niegowici. A był to okres żniw. Szedłem wśród łanów częściowo już skoszonych, a częściowo czekających jeszcze na żniwo. Pamiętam, że w pewnym momencie, gdy przekraczałem granicę parafii w Niegowici, uklęknąłem i ucałowałem ziemię. Nauczyłem się tego gestu chyba od Św. Jana od Krzyża Marii Vianneya. (Jan Paweł II, Dar i Tajemnica, Kraków 1996, s. 59-60). Młody wikary odprawiał msze święte, spowiadał i prowadził zajęcia z nauki religii w okolicznych wsiach. Założył także Koło Żywego Różańca, zainicjował wybudowanie nowego budynku kościoła oraz prowadził zajęcia w kole dramatycznym. Praca była tym trudniejsza, że w Polsce zaczęły się represje związane z wprowadzaniem „nowego porządku politycznego”, wyrażające się między innymi walką z kościołem, likwidacją katolickich organizacji i stowarzyszeń, aresztowaniami i pokazowymi procesami żołnierzy AK, przymusową parcelacją własności ziemskich oraz próbą ideologizacji narodu polskiego w duchu marksistowsko-leninowskim. 17 marca 1949 roku Karol Wojtyła został przeniesiony do Krakowa, do parafii Świętego Floriana. Zainicjował wtedy ruch duszpasterstwa środowisk akademickich na tym terenie. Samodzielnie nawiązywał kontakty ze studentami różnych uczelni, zorganizował kółko studiujących Summę (dzieła Świętego Tomasza Akwinaty), spotkania kolędowe, Misteria Męki Pańskiej oraz polowe Msze święte podczas wycieczek z młodzieżą. Grupa najbardziej zaangażowanych studentów stworzyła następnie nieformalną wspólnotę zwaną „Środowisko”.Rozwinęło się duszpasterstwo turystyczne, które realizowane było podczas wycieczek pieszych lub narciarskich w okolice Krakowa, Wadowic i Zakopanego. Karol Wojtyła nazwany został wujkiem. Organizowano także wyprawy w Beskidy i Bieszczady, a następnie spływy kajakowe (m. in. Brda, Czarna Hańcza, Drawa, Czarna Woda, Krutynia). Wojtyła jako wikary organizował także zamknięte rekolekcje akademickie w klasztorach, opiekował się starszymi ministrantami oraz kontynuował pracę naukową. 1 stycznia 1950 roku został członkiem zwyczajnym Towarzystwa Teologicznego w Krakowie. Karol Wojtyła zapoczątkował kursy dla narzeczonych w kościele. Po latach jego teksty wydane zostały w formie książki Budować dom na skale. (Kraków – Rzym 2012). Młody wikary roztoczył intensywną opiekę nad osobami potrzebującymi oraz utrzymywał stały kontakt z przedstawicielami świata artystycznego. Jako młody ksiądz (wikary w parafii św. Floriana) bywał czasem w teatrze (wówczas przy ul. Warszawskiej 5) i zatrzymywał się na dyskusję po spektaklu. Dawał śluby naszym kolegom w kościele św. Floriana. Odprawiał msze św. w intencji zespołu w ważne dla Teatru rocznice. W roku 1950 uczestniczył (modląc się milcząco) w akcie wmurowania puszki z dokumentami Teatru Rapsodycznego w fundament osi pod sceną obrotową budującego się teatru przy ul. Bohaterów Stalingradu 21 (obecnie Teatr Kameralny); obecny był cały zespół Teatru oraz robotnicy pracujący na budowie (oficjalne poświęcenie było w tamtych czasach niemożliwe). Napisał recenzję ze spektaklu „Króla Ducha”, który pod tytułem „Legendy złote i błękitne” stanowił premierę, inaugurując nowy okres pracy Teatru Rapsodycznego po restytucji w roku 1957(„Tygodnik Powszechny” z 19 11958, podp. Andrzej Jawień). (wspomnienia Danuty Michałowskiej, aktorki i koleżanki Karola Wojtyły z Teatru Rapsodycznego). W maju 1950 roku na łamach „Tygodnika Powszechnego” ukazał się kolejny utwór poetycki Wojtyły pt.Pieśń o blasku wody również podpisany pseudonimem Andrzej Jawień.

To jedna z ulubionych pieśni Jana Pawła IIhttps://youtu.be/0qzLRlQFFQ4

"Rodzina jest sobą, jeżeli buduje się na takich odniesieniach, na wzajemnym zaufaniu, na zawierzeniu wzajemnym. Tylko na takim fundamencie można też budować proces wychowania, który stanowi podstawowy cel rodziny i jej pierwszorzędne zadanie".(Homilia, Wrocław, 1983 r.)

Biskup

W roku 1958 został mianowany Biskupem pomocniczym, a następnie Arcybiskupem Krakowa (1964 r.), stając się najmłodszym, 43-letnim, Arcybiskupem na świecie. Wizytował parafie, odwiedzał klasztory, otworzył proces beatyfikacyjny siostry Faustyny Kowalskiej.

Home

Wizytacja Bazyliki Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Krakowie oo. Karmelitów na Piasku – początek czerwca 1967

Podczas wycieczki kajakowej w sierpniu 1958 roku Karol Wojtyła otrzymał informację, iż mianowany został biskupem pomocniczym w Krakowie, a tym samym najmłodszym członkiem Episkopatu Polski. Konsekracji biskupiej dokonano 28 września 1958 roku w katedrze na Wawelu. Konsekratorami byli: arcybiskup Eugeniusz Baziak z Krakowa, biskup Franciszek Jop z Opola i biskup Bolesław Kominek z Wrocławia. Biskup Karol Wojtyła w dniu 3 października 1958 roku odprawił Mszę Świętą pontyfikalną również w katedrze na Wawelu, a następnie w dniu 9 listopada 1958 roku Mszę Świętą pontyfikalną z okazji koronacji Jana XXIII. Nowo mianowany biskup zachował prawo do kontynuowania pracy naukowej. Ponadto realizował obowiązki duszpasterskie: wizytacje parafii, udzielanie sakramentów bierzmowania, święcenie księży i święcenie kościołów, przyjmowanie delegacji. Bardzo wiele uwagi poświęcił zabiegom mającym na celu doprowadzenie do wybudowania pierwszego kościoła w podkrakowskiej Nowej Hucie – dzielnicy, która w zamierzeniu władz była sztandarowym projektem budownictwa socjalistycznego i robotniczym „miastem bez Boga”. Biskup Wojtyła zaczął od spotkań z wiernymi i odprawiania mszy świętych pod gołym niebem. Następnie ustawiono ogromny krzyż. Kiedy władze chciały go usunąć, doszło do masowych rozruchów. To był jeden z pierwszych aktów długiej walki o wolność i godność tej części narodu, którą losy rzuciły do nowej dzielnicy Krakowa. Ostatecznie ta walka została wygrana, choć za cenę długotrwałej „wojny nerwów”. Prowadziłem rozmowy z władzami, głównie z kierownikiem wojewódzkiego urzędu ds. wyznań. Był to człowiek, który w trakcie rozmowy zachowywał się grzecznie, ale był twardy i nieustępliwy przy podejmowaniu decyzji, które zdradzały ducha złośliwości i uprzedzeń. (Jan Paweł II, Wstańcie, chodźmy, Kraków 2004, s. 67- 68). Dzięki niezłomnej postawie młodego biskupa w Nowej Hucie zaczęły powstawać kościoły (m. in. Kościół Arka Pana oraz kościół na osiedlu Mistrzejowice pw. Św. Maksymiliana Marii Kolbe). Wkrótce to ta dzielnica stała się bastionem krakowskiej Solidarności.

W maju 1967 roku papież Paweł VI ogłosił nominację 27 nowych kardynałów, w tym arcybiskupa Karola Wojtyły. 28 czerwca kardynał Wojtyła i inni nowo mianowani kardynałowie zbierają się w Kaplicy Sykstyńskiej wypełnionej po brzegi publicznością. Wspólnie składają ślubowanie, po czym kolejno podchodzą do Ojca świętego, a Paweł VI nakłada im na głowę “Beretta rossa”, czyli czerwony biret, wymawiając tradycyjną formułę: “Na chwałę Boga wszechmogącego i na chwałę Kościoła przyjmij tę oznakę godności kardynalskiej, dla której musisz się stać obrońcą wiary aż do przelania krwi”. Równocześnie Papież przydziela każdemu kościół rzymski – w nawiązaniu do starożytnej tradycji, według której kardynałowie stanowili grupę proboszczów rzymskich pomagających papieżom w rządach Kościołem. Kardynał Wojtyła otrzymuje kościół San Cesareo in Palatio – stary, piękny kościółek na Palatynie, obok Term Caracalli, przy początku via Appia Antica. Gdy kardynał Wojtyła podchodzi do Papieża, po raz pierwszy w Sykstynie rozlegają się brawa. (ks. Mieczysław Maliński, Jan Paweł II Wielki. Droga do świętości, Kraków 2005, s. 68)

Papież

16 października 1978 roku Ksiądz Kardynał Karol Wojtyła został wybrany na Biskupa Rzymu. Jako Papież przyjął imię Jana Pawła II.

Home

Karol Wojtyła jako Jan Paweł II na Balkonie Bazyliki św. Piotra w dniu wyboru

Jan Paweł II podczas wizyty w Niemczech w 1980

6 sierpnia 1978 roku zmarł papież Paweł VI. Po uroczystościach pogrzebowych 25 sierpnia 1978 roku rozpoczęło się konklawe. W czwartej turze głosowania na papieża wybrano sześćdziesięciosześcioletniego kardynała Albino Luciani, który przyjął imię Jan Paweł I. Jego pontyfikat trwał tylko trzydzieści trzy dni. Papież zmarł w nocy z 28 na 29 września 1978 roku. Kolejne konklawe rozpoczęło się 14 października 1978 roku. 16 października 1978 r. około godziny 17:15 kardynał Karol Wojtyła wybrany został biskupem Rzymu i 264 następcą Świętego Piotra. Przyjął imię Jan Paweł II.

Po wyborze, którego grono kardynałów dokonało 16 października 1978 roku, 22 dnia tego miesiąca odbyła się uroczysta inauguracja pontyfikatu. Wtedy też padły pamiętne słowa, stanowiące pewnego rodzaju program tego pontyfikatu: „Nie bójcie się, otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi”.

Pełna tytulatura:Jego Świętobliwość Ojciec Święty Jan Paweł II Biskup Rzymski Namiestnik Pana naszego Jezusa Chrystusa Następca Księcia Apostołów Najwyższy kapłan Kościoła Katolickiego Patriarcha Zachodu Prymas Italii Arcybiskup Metropolita Rzymskiej Prowincji KościelnejSuwerenny Władca Państwa WatykańskiegoWikariat watykański obejmuje parafię Świętej Anny oraz Bazylikę Świętego Piotra.Katedrą Biskupa Rzymu jest Bazylika Świętego Jana na Lateranie.

Stan zdrowia Jana Pawła II zaczął się stopniowo pogarszać na przełomie stycznia i lutego 2005 roku. Kolejne interwencje medyczne nie przyniosły znaczącej poprawy. Za pośrednictwem mediów cały świat mógł uczestniczyć w ostatniej papieskiej katechezie na temat cierpienia i umierania. Szczególnie przejmujące okazały się być uroczystości Triduum Paschalnego, w których Jan Paweł II nie mógł już osobiście uczestniczyć, a jedynie łączył się w wiernymi duchowo ze swojej prywatnej kaplicy. W wielkanocną środę 30 marca papież po raz ostatni ukazała się wiernym, którzy w porze audiencji generalnej zgromadzili się na placu św. Piotra. Nie był jednak w stanie wypowiedzieć nawet słów błogosławieństwa. Wierni zaczynają gromadzić się i czuwać na placu św. Piotra, aby towarzyszyć umierającemu papieżowi. Obecni przy papieżu przekazują jedne z jego ostatnich słów, skierowane do przybyłych na plac: „Szukałem was, a teraz wy przyszliście do mnie. Dziękuję wam za to.”.Papież Jana Paweł II odszedł do domu Ojca w sobotę2 kwietnia 2005 roku. Wtedy zakończył się jego pontyfikat, trwający 26 lat, 5 miesięcy i 17 dni. Był to trzeci najdłużej trwający pontyfikat w historii Kościoła.

Jan Paweł II beatyfikował 1338 błogosławionych (w tym 160 Polaków) oraz kanonizował 482 świętych Kościoła katolickiego (w tym 11 pochodzących z Polski). W czasie swojego pontyfikatu wyświęcił 2800 kapłanów i konsekrował 321 mianowanych przez siebie biskupów, a do godności kardynalskiej wyniósł 232 duchownych. Odbył także 1166 audiencji ogólnych, na których spotkał się z 18 mln pielgrzymów z całego świata.

Ojciec Święty jest autorem 14 encyklik, 15 adhortacji apostolskich, 13 konstytucji apostolskich, 45 listów apostolskich, 29 dokumentów w formie motu proprio oraz tysięcy listów papieskich, w tym także listów otwartych do różnych środowisk. Podczas Jego pontyfikatu wydano nowy Kodeks Prawa Kanonicznego, Kodeks Kanonów Kościołów Wschodnich oraz ogłoszono Katechizm Kościoła Katolickiego i Kompendium Nauki Społecznej Kościoła. Jan Paweł II był także autorem utworów o charakterze dokumentalnym i literackim: Przekroczyć próg nadziei (1994), Dar i tajemnica (1996), Tryptyk rzymski (2003), Wstańcie, chodźmy (2004) oraz Pamięć i tożsamość (2005). Papież kontynuował tradycję swoich poprzedników prowadzenia Drogi Krzyżowej w Wielki Piątek w murach rzymskiego Koloseum. Do wspólnych rozważań zapraszał osoby duchowne i świeckie z różnych stron świata, często niekatolików.

Człowiek“Fundamentem, na którym opierają się wszystkie prawa ludzkie jest godność osoby. „Arcydzieło Boże, człowiek, jest obrazem i podobieństwem Boga. Jezus przyjął całą naszą naturę, z wyjątkiem grzechu; bronił godności każdej osoby ludzkiej bez wyjątku; umarł za wolność wszystkich. Ewangelia pokazuje nam, że Chrystus uznał centralne miejsce osoby ludzkiej w porządku natury, w porządku społecznym i religijnym, jak również w odniesieniu do Prawa, występując w obronie tak mężczyzny, jak kobiety i dzieci, które w Jego czasach i w ówczesnej kulturze zajmowały miejsce podrzędne w obrębie społeczeństwa. Prawa i obowiązki człowieka mają uzasadnienie w godności człowieka jako dziecka Bożego”. Z tego powodu „wszelkie naruszenie godności człowieka stanowi obrazę samego Boga, którego jest obrazem”. Godność ta jest wspólna wszystkim ludziom bez wyjątku, ponieważ wszyscy zostali stworzeni na obraz Boga”.Jan Paweł II, Adhortacja Ecclesia in America, Meksyk 1999.Podstawowe miejsce w nauczaniu Jana Pawła II zajmuje osoba ludzka i jej godność, która jest wrodzona, fundamentalna właściwa wszystkim ludziom i niezbywalna. Człowiek, zgodnie z nauczaniem Kościoła, stworzony został na obraz i podobieństwo Boskie. Ojciec Święty bronił życia ludzkiego od poczęcia do naturalnej śmierci. Otaczał troską i opieką zwłaszcza tych najbardziej potrzebujących: biednych, chorych, opuszczonych, starszych i cierpiących. Zwracał uwagę, iż „osoby niepełnosprawne są uprzywilejowanymi świadkami społeczeństwa. Mogą nauczyć wszystkich, co to jest miłość, która zbawia i mogą stać się głosicielami nowego świata, nie opanowanego już przez siłę, przemoc i agresję, ale ogarniętego przez miłość, solidarność, otwartości na innych; głosicielami nowego świata, przemienionego przez światło Chrystusa, syna Bożego, dla nas ludzi, wcielonego, ukrzyżowanego i zmartwychwstałego”.Poziom cywilizacji zależy właśnie od troski wobec potrzebujących. Jan Paweł II w swych wystąpieniach wielokrotnie podkreślał, iż: „miarą cywilizacji – miarą uniwersalną, ponadczasową, obejmującą wszystkie kultury – jest jej stosunek do życia. Cywilizacja, która odrzuca bezbronnych, zasługuje na miano barbarzyńskiej. Choćby nawet miała wielkie osiągnięcia gospodarcze, techniczne, artystyczne, naukowe. Kościół, wierny misji otrzymanej od Chrystusa, mimo słabości i niewierności wielu swych synów i córek, konsekwentnie wnosił w dzieje ludzkości wielką prawdę o miłości bliźniego, łagodził podziały społeczne, przekraczał różnice etniczne oraz rasowe, pochylał się nad chorymi i nad sierotami, nad ludźmi starymi, niepełnosprawnymi, bezdomnymi. Uczył słowem i przykładem, że nikogo nie można wykluczać z wielkiej rodziny ludzkiej, że nikogo nie wolno wyrzucać na margines społeczeństwa”.Ojciec Święty zdecydowanie występował także do pracodawców w trosce o godne traktowanie człowieka pracy. Podkreślał, że podstawową wartością pracy jest sam człowiek, który ją wykonuje. Człowiek jest powołany do pracy, ale jest jej podmiotem i tak winien być traktowany. Jest twórcą a nie narzędziem. Wykonuje swą pracę w trudzie i z poświeceniem, dlatego godny jest najwyższego szacunku. Praca człowieka jest przejawem jego godności, pomnaża ją. Przez pracę człowiek staje się „bardziej człowiekiem”.

Pełen entuzjazmu czas początku bardzo obiecującego pontyfikatu, przerywa zamach z 13 maja 1981 roku. W czasie audiencji na placu św. Piotra Jan Paweł II został ciężko ranny w wyniku postrzelenia, którego sprawcą był turecki zamachowiec Ali Ağca. Pomimo odniesionych poważnych ran życie papieża udało się uratować. On sam rok później udał się do Fatimy, aby podziękować Matce Bożej za ocalenie. Zamach został bowiem przeprowadzony w rocznicę objawień w Fatimie, dlatego Jan Paweł II uznał swoje ocalenie za dowód szczególnej opieki Maryi.Komplikacje zdrowotne ograniczyły, ale nie przerwały intensywnej działalności papieża Polaka. Jeszcze we wrześniu, w roku zamachu Jan Paweł II publikuje kolejną encyklikę, tym razem o pracy ludzkiej (Laborem exercens). Natomiast w listopadzie wydaje jedną ze swoich najważniejszych adhortacji apostolskich: Familiaris consortio, jako podsumowanie synodu biskupów na temat rodziny. W tym samy miesiącu mianuje także kard. Josepha Ratzingera nowy prefektem Kongregacji Nauki Wiary, co jest początkiem ścisłej współpracy ówczesnego papieża i jego następcy.

https://youtu.be/akEvxwpDjgw

Pielgrzym

Ojciec Święty Jan Paweł II był pielgrzymującym Papieżemi. W czasie swego pontyfikatu odbył 104 pielgrzymki międzynarodowe, odwiedzając 129 krajów na wszystkich kontynentach. Ponadto odbył ponad 140 podróży apostolskich na terenie Włoch. Głosząc naukę Chrystusa na całym świecie przemierzył łącznie ponad 1,5 mln km.

Home

Trzy miesiące po inauguracji pontyfikatu, w styczniu 1979 roku Jana Paweł II udał się w swoją pierwszą zagraniczną podróż: do Dominikany, Meksyku i na Wyspy Bahama. Tak rozpoczął swoje pielgrzymowanie, które miało stać się znakiem rozpoznawczym jego pontyfikatu.

Papieskie podróże

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat.

PIELGRZYMKI św. JANA PAWŁA II DO POLSKII pielgrzymka do Polski: 2-10 czerwca 1979Pierwsza podróż apostolska Jana Pawła II do ojczyzny przebiegała pod hasłem „Gaude Mater Polonia”. To wtedy padły pamiętne słowa Ojca Świętego „Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze Ziemi. Tej ziemi!”. Słowa te miały szczególne znaczenie dla społeczeństwa polskiego, w którym krystalizowała się idea zmiany systemu politycznego. Mówi się, że bez tej pielgrzymki nie byłoby „Solidarności” i późniejszego obalenia ustroju komunistycznego. Podczas tej wizyty Jan Paweł II odwiedził po raz pierwszy jako Papież swoje rodzinne miasto – Wadowice. Poniżej zdjęcia z pierwszej pielgrzymki do Wadowic 7.06.1979 r. Homilia Wadowice 1979 r.II pielgrzymka do Polski: 16-23 czerwca 1983Podróż pod hasłem „Pokój Tobie, Polsko, Ojczyzno moja!”. Nawiązując do okresu stanu wojennego, Papież starał się dać Polakom wiarę i nadzieję. Przekonywał, że nie chodzi o zwycięstwo militarne, lecz moralne, zło należy zwyciężać dobrem, a „miłość jest potężniejsza niż śmierć”.III pielgrzymka do Polski: 8-14 czerwca 1987Hasło przewodnie: „Do końca ich umiłował”. Jan Paweł II bronił godności Polaków wobec ówczesnej władzy podkreślając, że każdy człowiek ma swoją osobistą godność, zasługuje na to, aby traktować go podmiotowo, a obywatele powinni mieć wpływ na losy swojego kraju.IV pielgrzymka do Polski: 1-9 czerwca i 13-20 sierpnia 1991Wizyta pod hasłem „Bogu dziękujcie, ducha nie gaście”. Odwiedzając wolną już Polskę Ojciec Święty starał się uświadomić rodakom, że sama wolność to nie wszystko, że wolność rzeczywista musi być oparta na prawdzie i wartościach chrześcijańskich. Papież poświęcił również wiele uwagi roli Kościoła w nowej Rzeczpospolitej. Podczas II etapu pielgrzymki związanego z VI Światowym Dniem Młodzieży odbywającym się na Jasnej Górze, Ojciec Święty odwiedził po raz drugi Wadowice. Poniżej zdjęcia z drugiej pielgrzymki do Wadowic 14.08.1991 r. Tekst homilii wygłoszonej w Wadowicach. Homilia Wadowice 1991 r.V wizyta w Polsce: 22 maja 1995„Czas próby polskich sumień trwa” – słowa te wypowiedział Jan Paweł II podczas zorganizowanej przy okazji pielgrzymki do Czech kilkugodzinnej wizyty w Skoczowie, Bielsku-Białej i Żywcu w diecezji bielsko-żywieckiej. Papież przestrzegał przed mylnym, zbyt szerokim pojmowaniem tolerancji, która może być w istocie nietolerancją wobec ludzi wierzących.VI pielgrzymka do Polski: 31 maja – 10 czerwca 1997Pielgrzymka pod hasłem „Chrystus wczoraj, dziś i na wieki”. Papież apelował do hierarchów kościelnych o większe otwarcie na Europę, podkreślając możliwy wkład Kościoła polskiego w życie duchowe starego kontynentu. Przestrzegał również przed interpretowaniem wolności jako swobody absolutnej – świata pozbawionego prawdziwych wartości, w którym człowiek staje się niewolnikiem swoich instynktów i pragnień.VII pielgrzymka do Polski: 5-17 czerwca 1999Podróżując pod hasłem „Bóg jest miłością” Ojciec Święty odwiedził aż 21 miejscowości i beatyfikował 108 Polaków – męczenników z okresu II wojny światowej. Podkreślał rolę Kościoła w przemianach ustrojowych w Polsce oraz znaczenie wartości etycznych w systemie demokratycznym. Stanowczo poparł ideę integracji Polski z Unią Europejską. W ramach tej pielgrzymki Papież odwiedził po raz trzeci Wadowice, o których wtedy powiedział: „Tu, w tym mieście wszystko się zaczęło. I życie się zaczęło, i szkoła się zaczęła, i studia się zaczęły, i teatr się zaczął, i kapłaństwo się zaczęło”. Poniżej zdjęcia z trzeciej pielgrzymki do Wadowic 16.06.1999 r. Tekst homilii wygłoszonej w Wadowicach. Homilia Wadowice 1999 r.VIII pielgrzymka do Polski: 16-19 sierpnia 2002Ostatnia pielgrzymka Ojca Świętego do Polski odbyła się pod hasłem „Bóg bogaty w miłosierdzie”. Podczas tej wizyty Jan Paweł II poświęcił Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w krakowskich Łagiewnikach. Papież odwiedził również Kalwarię Zebrzydowską.

Święty

Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny Jana Pawła II rozpoczął się właściwie żądaniem santo subito (wł. "święty natychmiast") podczas pogrzebu papieża. 27 kwietnia 2014 w ogłoszono Jana Pawła II świętym.

Home

Uroczystości pogrzebowe Papieża Jana Pawła II na placu św. Piotra w Rzymie

Grób Jana Pawła II w Kaplicy św. Sebastiana (napis na płycie nagrobnej po kanonizacji został zmieniony na SANCTVS)

Już w czasie pogrzebu Jana Pawła II, który odbył się na placu św. Piotra 8 kwietnia, wierni wznosili okrzyki i przygotowali transparenty z włoskim napisem „santo subito!” (święty natychmiast). Odpowiadając na to wyrażenie woli przez wiernych następca Jana Pawła II papież Benedykt XVI skrócił wymagany do rozpoczęcia procesu beatyfikacyjnego czas oczekiwania – według kościelnych przepisów taki proces może się rozpocząć najwcześniej pięć lat po śmierci kandydata na ołtarze.Po niezwłocznym rozpoczęciu wymaganego przez prawo procesu i zatwierdzeniu potrzebnego cudu 1 maja 2011 roku Jan Paweł II został ogłoszony błogosławionym. Uroczystość odbyła się w Rzymie, na placu św. Piotra i przewodniczył jej papież Benedykt XVI. Na datę liturgicznego wspomnienia bł. Jana Pawła II wybrano dzień 22 października, czyli rocznicę inauguracji pontyfikatu. Natomiast 27 kwietnia 2014 roku papież Franciszek, w obecności papieża seniora Benedykta XVI ogłosił Jana Pawła II świętym Kościoła katolickiego. Razem z papieżem Polakiem został wtedy kanonizowany papież Jan XXIII.

Krótki film dla dzieci o św. Janie Pawle IIhttps://youtu.be/3Mpjh3o2P_A

"Dekalog jest jak kompas na burzliwym morzu, który umożliwia nam trzymanie kursu i dopłynięcie do lądu".

(Homilia, Lwów, 2001 r.)

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat.

Dziękuję